Bir şarabı meşe fıçıya koymak, bir yemeği baharatlarla tatlandırmaya benzer. Malzemeniz iyi, tarifiniz özel, aşçılığınız da güçlüyse yemeğinizi doğru miktarda baharatla taçlandırmak lezzetini unutulmaz yapar. Ancak malzemeniz kötü, aşçılığınız zayıfsa ve kusurları baharatlarla kapatmaya çalışırsanız, bu berbat bir denemeden öteye gitmez. Meşe kullanımı da tıpkı bunun gibi iyi bir şarap yapımcısı ve kaliteli bir üzüm için baştacı olabileceği gibi, kusurlu bir şarabı maskelemek için kullanıldığında uzman şarap tadımcılarının gözünde büyük bir yanılgıdan öteye gitmez.

Bu yüzden “Meşe Fıçı Kalite Göstergesi midir?” sorusuna iki türlü de cevap vermek mümkündür. Hem evet, hem hayır.

Butik bir işletmede oldukça az sayıda meşe fıçı olduğundan, iyi bir şarap yapımcısı fıçıya girecek şarapları belirlerken çok seçici davranacak ve yalnızca en iyilerin meşede fermente ettirecek ya da dinlendiriyor. Ancak şarap yapımcısı yeterince usta değilse, düşük kalitedeki bir şarabın kusurlarını maskelemek adına meşe fıçıdan yararlanabileceği yanılgısına düşme ihtimali de vardır. Büyük şarap üreticileri ise bu noktada kısıtlılıkları olmadığı için, böyle bir seçime gitme zorunluluğundan kurtuluyor. Üst ve orta kalitedeki şarapları da fıçıya gönderebiliyorlar.

“Meşe kullanılmışsa kaliteli bir şaraptır” demek, “Fındık kullanılmışsa kaliteli bir çikolatadır” demekle aynı şeydir aslında. Önemli olan fındığın hangi amaçla kullanıldığıdır. Düşük kalitedeki çikolata kullanımını fındıkla maskelemek için mi? Süt eksiğini fındıkla kapatmak için mi? Yoksa yoğun ve lezzetli bir çikolatayı fındıkla taçlandırıp çıtayı yükseltmek için mi? Meşe fıçı kullanımında da sorgulanması gereken budur.

Kısacası kalite konusunda güvenmemiz gereken yer meşe kullanımı değil, damaklarımızdır.